Roxana werkt als verpleegkundige bij de medische dienst van Inforsa, het Arkin-onderdeel dat forensisch psychiatrische zorg biedt. “We doen hier ons werk niet alleen voor de Forensisch Psychiatrische Kliniek in het ene deel van het gebouw, maar ook voor de langdurige intensieve zorg in het andere deel.” Roxana is inmiddels een bekend gezicht. In 2016 begon ze als leerling-verpleegkundige bij Arkin. Sinds 2019 is ze in vaste dienst bij Inforsa.

Een bewuste keuze 

Haar keuze voor Inforsa was geen toeval. “Ik ben in Peru opgegroeid en heb daar psychologie gestudeerd. Toen ik op mijn 25e naar Nederland kwam, heb ik ervoor gekozen om via Arkin de opleiding tot verpleegkundige te volgen. Mijn tweede stage was binnen Inforsa. Ik vond dat zo interessant dat ik toen al wist dat ik hier wilde werken. En dat is gelukt. Ik zie het als een mooie combinatie van wat ik heb gestudeerd in Peru en wat ik heb geleerd tijdens mijn opleiding binnen Arkin.” De cliëntenpopulatie binnen Inforsa spreekt Roxana zeer aan. “Die veelzijdigheid in persoonlijkheden en ziektebeelden – daar was ik meteen al door geïntrigeerd. Iedereen is hier voor tbs met dwangverpleging of tbs met voorwaarden, maar ze zijn allemaal heel verschillend. Dat maakt het zo interessant.”

Gestructureerd 

Aanvankelijk werkte ze als begeleider op de verpleegafdeling binnen Inforsa. Tot ze moeder werd. “Mijn werk op de afdeling was moeilijk te combineren met een klein kindje thuis. Daarom ben ik overgestapt naar de functie van verpleegkundige bij de medische dienst. Daar konden ze me meer structuur in de werkdagen bieden. Zo werk ik bijvoorbeeld niet in de weekenden.” De medische dienst is volgens Roxana een soort van verlengde van de huisarts. “Alles wat met somatiek te maken heeft, valt onder onze verantwoordelijkheid. Denk bijvoorbeeld aan bloedafname voor het lab, ECG’s (hartfilmpjes – red.), tests van de clozapinespiegel… Verder doen we ook administratieve taken. Zo verzorgen we voor artsen de verwijzingen naar ziekenhuizen en houden we de medicatievoorraad bij.”

Roxana’s dagen zien er gestructureerd uit. “In de ochtend zetten we alles op een rij. Hoeveel ECG’s moeten we maken? En is het bijvoorbeeld een labdag, dan moeten we dat voorbereiden. Daarna sluiten we aan bij het overleg met de afdelingen. Hier bespreken we bijvoorbeeld de bijzonderheden van de vorige dag. Na het overleg starten we met de uitvoering: bloedprikken, ECG’s, voorraad aanvullen. In de middag is er dan ruimte voor de administratie.” 

Nieuwe blik 

Het contact met cliënten beslaat zo’n dertig tot veertig procent van haar dag. “Het zijn vooral korte contacten. Maar juist die korte momenten kunnen heel waardevol zijn. Wij kijken tenslotte met een nieuwe blik naar cliënten. En omdat wij niet hun vaste begeleider maar gewoon een zorgverlener zijn, merken we dat cliënten zich vaak makkelijker openstellen en vrijer voelen. Zo kunnen we eenvoudiger een praatje met hen maken.”

Soms levert zo’n gesprekje belangrijke informatie op. “Als een cliënt zegt dat hij niet lekker in zijn vel zit, kunnen we dat met de begeleiding bespreken. Dat kan namelijk van invloed zijn op het doen en laten van de cliënt op de afdeling.”

In haar werk met cliënten is Roxana graag duidelijk. “Mijn stijl is niet per se streng, maar ik hou me wel aan de regels. Daar zijn cliënten in eerste instantie vaak niet blij mee, maar later wel. Zo had ik laatst een cliënt die bleef vragen om oxazepam, maar die medicatie kan verslavend werken. Ik vertelde hem wat hij kon doen aan activiteiten om op een andere manier te worden afgeleid. Dat advies heeft hij opgevolgd, waarna het weer beter met hem ging. Uiteindelijk gaf hij aan dat hij het prettig vond dat ik een duidelijke grens had gesteld.” 

Vooroordelen 

Over werken binnen de ggz hoort ze vaak vooroordelen. Die ontkracht ze graag. “Sommigen denken dat het werk in de forensische psychiatrie gevaarlijk is, maar ik voel me hier vaak veiliger dan op straat. En gebeurt er een keer iets? Dan druk ik op een knop en binnen twee seconden staan er tien collega’s om me heen. Er is mij nog nooit iets overkomen.”

Een ander hardnekkig vooroordeel is volgens Roxane het idee dat cliënten altijd weer terugvallen. “Ik denk dat dat beeld vooral ontstaat in de media. Want alleen als er iets misgaat in de ggz, komt dat groot in het nieuws. Natuurlijk bestaat de kans dat cliënten afglijden, maar in werkelijkheid zijn dat er veel minder dan mensen denken.”

Uitdagend 

Ook hoort Roxana wel eens dat het werk in de ggz saai zou zijn. Ze zegt resoluut: “Het werk hier is toch echt veel uitdagender dan in een algemeen ziekenhuis. Daar volg je vaste protocollen bij bepaalde ziektebeelden. Hier is ieder mens anders. Je moet een goed oog hebben om te zien hoe je deze cliënten benadert.” Wat ze graag nog aan collega’s uit andere zorgsectoren wil meegeven: “Binnen de ggz is een cliënt niet zomaar een voorbijganger. Je kunt hier echt het verschil maken in het leven van mensen. Dat je één persoon stap voor stap beter ziet worden, is zo bijzonder. Daarvoor doe ik mijn werk.”